Ferrari 312 T4A , 1:43 Autocult #07030

1/43 #07030 Ferrari 312 T4A (I, 1979)

Z czasów świetności

Inżynier Ferrari Mauro Forghieri był odpowiedzialny za sukces samochodu wyścigowego 312T4, który nie tylko zdobył tytuł mistrza świata w 1979 roku, ale także zajął drugie miejsce w mistrzostwach świata i mistrzostwach konstruktorów.

Zwycięstwa były owocem znacznych modyfikacji pod względem aerodynamiki bolidu. Aby stanąć w szranki w walce z zespołem Lotusa o mistrzostwo, konieczne stało się wprowadzenie efektu przyziemienia. Model 312T4, oparty na poprzednich wersjach wyścigówki, których projekty nie uwzględniały zmian tego typu nie pozwalał na takie dopasowanie podwozia (głównie za sprawą szerokiego silnika), aby optymalnie wykorzystać wspomniany efekt. Idąc za przykładem Lotusa, inżynierowie Ferrari również zaprojektowali podwozie z wykorzystaniem efektu przyziemienia, które w wyścigach samochodowych odgrywa niezwykle ważną rolę. Mauro Forghieri opracował zawieszenie kół w taki sposób, aby strumień powietrza dostający się pod samochód wyścigowy napotykał na jak najmniejszy opór. Aby zrealizować ten zamysł, technicy eksperymentowali z wydłużeniem tyłu bolidu i różnymi nadwoziami, które testowano na torze wyścigowym.

Na początku sezonu Formuły 1 nowy samochód nie był jeszcze gotów, ale od trzeciego wyścigu dwaj kierowcy fabryczni Scheckter i Villeneuve zasiedli w kokpicie nowego bolidu Ferrari i w imponujący sposób pokazali rywalom doskonałość nowej konstrukcji. Spośród dwóch kierowców Scuderii Gilles Villeneuve uzyskiwał w trakcie sezonu odbiegające od siebie wyniki — od dobrych po słabe przeplatane wycofaniami z wyścigów. Natomiast Jody Scheckter nieustannie zdobywał punkty i piął się w górę stawki. Pod koniec sezonu południowoafrykański kierowca zdobył tytuł mistrza świata z łączną liczbą 51 punktów – dokładnie o cztery punkty więcej niż Gilles Villeneuve.